De eerste kapper

De eerste kapper
in Krimpen aan den IJssel

M. de Haij-de Visser

Over drie ramen van het pand verdeeld stond het in duidelijke witte letters geschilderd: “C. Boers – Scheeren – Haarsnijden”. Dat was in het jaar 1915 nieuws voor Krimpen aan den IJssel. De ongeveer 3000 inwoners konden op deze wijze kennis nemen van het feit dat de eerste zelfstandige barbier/kapper zich gevestigd had in het pand waarin voorheen een café was.

Aan de opening van de eerste kapperszaak was een triest familiegebeuren voorafgegaan. Genoemd café van Gerrit Boers stond aan het begin van wat in de volksmond “het onderzijde genoemd werd. (Op 24 november 1930 werd bij raadsbesluit, aan deze weg tot aan de grens van Krimpen aan de Lek de naam Lekdijk gegeven).

Gerrit Boers overleed in 1910 Op vrij jonge leeftijd en het was zijn echtgenote Jannigje Boers-de Bruijn die de zaak voortzette. Dat was beslist geen gemakkelijke taak, want naast het leiding geven in de zaak had zij ook nog de zorg voor 6 minderjarige opgroeiende kinderen, te weten: Comelis, Pieter, Beatrix, Daam, Adriana en Gerrit. Deze hardwerkende vrouw werd, met haar gezin, door een ramp getroffen. Op 12 december 1912, ‘s morgens rond 10 uur was de dochter Beatrix bezig het vloerkleed te reinigen met wasbenzine, wat gebeurde bij de brandende kachel. Een enorme steekvlam was het gevolg.   

Het café en een groot gedeelte van het woonhuis werden in de as gelegd, het jongste zoontje Gerrit kwam om het leven en de dochter heeft de littekens van de brandwonden aan haar armen het hele verdere leven onder de mouwen van haar kleding verborgen gehouden. 

Voor mevrouw Boers en haar kinderen wachtten een zware taak. Het pand werd weer opgebouwd, iets wat gauwer geschreven en gezegd is dan gedaan, maar met veel inspanning is men erin geslaagd. De brand betekende ook het einde van het café, maar zoon Cees zag een heel andere toekomst, want hij begon op dezelfde plaats in 1915 een kapperszaak. Daar hij als kostwinner voor het gehele gezin stond was dat een hele onderneming, en dat op twintigjarige leeftijd. Hij was de eerste zelfstandige barbier/ coiffeur/kapper, die zich in het dorp Krimpen aan den IJssel vestigde. Dat wil niet zeggen dat voorheen alle Krimpenaren met lange haren en enorme baarden rondliepen. Integendeel! Er waren destijds mensen genoeg die het knippen en scheren voor hun rekening namen. Maar vakmanschap, laat staan een diploma, was ver te zoeken. Vaak leek het gezicht van degene die onder het mes was geweest op dat van een gewonde die van het slagveld kwam.

Lekdijk nr. 3 in 1962, vlak voordat de sloophamer de vrije hand kreeg.

Dit artikel is gepubliceerd in de Klinker nr 4,  1995