Afscheid van Rinus Terlouw

In de IJssel en lekstreek publiceerde de leden van de HKK vooraf aan de tentoonstelling diverse stukjes over de 60’ger jaren.
tekst: A.liedorp/ foto: L.Liedorp
   IJssel- en Lekstreek
  12 mei 2010

Juli 1964: Afscheid van Rinus Terlouw in de kantine van D.C.V.  Hij krijgt hier een afscheidcadeau aangeboden door Cor Schouten, toenmalig clubvoorzitter. Wie kan iets over deze foto vertellen of weet hoe vaak Terlouw uitkwam voor het Nederlands elftal?  

 

CAPELLE/KRIMPEN AAN DEN IJSSEL – Rinus Terlouw is zonder enige twijfel een van de meest legendarische voetballers uit de vorige eeuw. Geboren in 1922 in Capelle aan den IJssel startte hij kort voor de oorlog zijn carrière bij de Zwervers aldaar. Na de oorlog ging hij naar D.C.V. in Krimpen aan den IJssel. Hij maakte daar deel uit van een even legendarisch elftal met onder anderen Pieter de Haij die bij tegenstanders gevreesd was om zijn zuiver en zeer hard geschoten ballen van afstand. Rinus Terlouw was stopperspil, een functie die in het moderne voetbal is verdwenen. Hij was dit zowel bij D.C.V. als in het Nederlands elftal Het elftal met Terlouw en de Haij maakte voetbal zeer populair in Krimpen. Bij wedstrijden tegen onder meer Feyenoord waren er soms 25.000 toeschouwers aanwezig.

Onverzettelijk   Tot verdriet van de club verruilde hij in 1949 D.C.V. voor Sparta, waar hij nog vele triomfen zou vieren. Zijn bijnamen waren IJzeren Rinus en de Rots: onverzettelijk en nauwelijks te passeren. In 1958 hing hij ‘zijn kicks aan de wilgen’. Hij werd trainer bij D.C.V.

Abrupt In 1965 volgt er een grote omslag in het leven van Rinus Terlouw. In de onvolprezen encyclopedie Wikepedia valt hierover het volgende te lezen: “In de zomer van 1965 zette hij abrupt een punt achter zijn activiteiten in het voetbal. Hij wijdde de rest van zijn leven aan de Oud Gereformeerde Gemeente in Nederland, verbrak elk contact met de buitenwereld en stuurde de onderscheidingen die verband hielden met zijn prestaties in de voetbalsport terug naar de KNVB.” Bijgevoegde foto van zijn afscheid bij D.C.V. uit de zomer van 1965 moet dus een van de laatste zijn die van hem zijn gemaakt. Tot zijn dood in 1992 heeft hij alle contacten met journalisten zorgvuldig vermeden.