Onze bruiloftsnacht tijdens de watersnood

 IJssel- en Lekstreek      woensdag 13 januari 1993

Bruiloft ‘viel in het water’

Voor het echtpaar Jan en Jo Futselaar-krijgsman is 31 januari om meer dan één reden een dag om nooit meer te vergeten. Die dag gaven zij elkaar in het kleine gemeentehuis aan de Veerdam het ja-woord, terwijl buiten de noord- westerstorm het water van de Hollandse IJssel al tot ongekende hoogte had op gezwiept.

“Er was helemaal niemand bij het gemeentehuis om naar ons te kijken”, zo zegt mevrouw Futselaar nu. “er stond alleen een politieman vanwege het hoge water, dat toen al helemaal de Veerdam op kwam. Ik vond het wel jammer dat er helemaal niemand van de bekenden stond. Zelf ging ik ook altijd even kijken als er een bekende trouwde. Het was zulk noodweer, dat iedereen thuis gebleven was”.

Weinigen zagen dus hoe mooi Jo was in haar zacht-lila bruidsjurk met sleep.

Na de plechtigheid, men weet niet meer of die korter dan normaal was, stapte het trouwgezelschap weer in de gereedstaande bus. Het jonge paar trok, zoals toen heel gebruikelijk was, bij de ouders van de bruid in en vandaar dat de bruiloft aan de Kortlandstraat werd gevierd. Althans, dat was de bedoeling. “Daar is niet veel van terecht gekomen”, zo zegt meneer na 40 jaar. “We hadden wel wat visite, mijn familie was ook overgekomen uit Arnhem en één van hen had zijn accordeon bij zich, maar je merkte duidelijk een zekere spanning.

Steeds weer kwamen er berichten binnen. Het water staat nu al zo hoog. Daar en daar gaat het erom spannen”. De vader van mevrouw was schillenboer en lachend herinnert ze zich: “Toen het erom ging spannen, werden overal de kostbare spullen naar boven gebracht. De mensen deden de gekste dingen om de spullen droog te houden. Bij ons werd de kachel boven op de tafel gezet en op de slaapkamer stond het vol met huisraad. Mijn moeder wilde op een gegeven moment zelfs de pony de trap opduwen! Later zijn de paarden naar de boerderij van Halling op de dijk gebracht”.
In de loop van de dag reed er een geluidswagen door Krimpen en werden alle mannen in naam van de koningin opgeroepen te gaan helpen op de dijk. De bruiloft viel dus helemaal in het water. “Het was allemaal niet zo prettig. Ik heb toen de hapjes maar allemaal in een pan gedaan. Eigenlijk heb ik er geen idee van of die nog opgegeten zijn”, aldus mevrouw.

Meneer: ” Mijn ouders, broers en zussen uit Arnhem overgekomen en die waren dus helemaal niks gewend met hoog water. Al toen ze naar Krimpen toe kwamen was het een hele toestand om over te varen. Op een gegeven moment kwam het water over de dijk en stroomde het hier er zo de stoep af. Mijn vader hield het echt niet meer en die is ’s avonds met mijn moeder naar Arnhem teruggegaan. Die mensen werden gek van angst en mijn vader is zelfs flauwgevallen toen hij met het veer van De Ruit overgezet werd. Eigenlijk hebben we nooit gehoord hoe ze thuis zijn gekomen. Daar heeft hij niet meer over willen praten, zo vreselijk moet die tocht over de dijk naar Rotterdam zijn geweest.”

Helemaal alleen

Terwijl de jonge bruidegom zich op de dijk bij het helpen sjouwen van huisraad en het verlenen van hulp waar dat nodig was, zat zijn bruid eenzaam boven op de zolder van het ouderlijk huis aan de Kortlandstraat in afwachting van de gebeurtenissen. “Ik heb mijn man de hele nacht niet meer gezien. Het was verschrikkelijk koud in huis en ik heb maar wat geprobeerd te slapen. Eigenlijk heb ik niet eens echt in angst gezeten, je had er geen erg in dat het zo erg was op de dijk”. De jonge Futselaar des te meer. “Verschrikkelijk, wat hebben we die nacht kou geleden. Dat was wel wat anders dan lekker in je bed liggen op je trouwdag”.

Ongetwijfeld zal het echtpaar de ‘schade’ van die eerste dag in de loop der jaren wel ingehaald hebben. Eind van deze maand zullen zij hun veertigste trouwdag zeker vieren. Hun drie kinderen zullen er zeker voor zorgen dat die niet ‘in het water valt’, zoals die eerste. Op die gedenkwaardige winterdag in 1953.