De boutenfabriek

Cees loeve, 2012

 De Boutenfabriek in Krimpen

Toen de ‘tegeltjesfabriek’ in 1928 werd verplaatst naar Amsterdam, konden de vrijkomende gebouwen voor andere doeleinden worden gebruikt. Welnu, dat werd de Krimpense ‘boutenfabriek’. In de rest van Nederland  en zelfs daarbuiten  bekend als ‘Hollandia’.  

 

Boutenfabricage
De eigenaar van de tegeltjesfabriek’, A.F de Vilder, zag kans om in 1927 het patentrecht te verkrijgen op het maken van bouten met zelf borgend schroefdraad. Deze draad was na de oorlog van 1914-1918 ontwikkeld. De bedoeling was om het aan de lopende band te gaan produceren. Op 20 juni 1928 werd de NV Schroefboutenfabriek ‘Hollandia opgericht. Er waren vier commissarissen en de heer P.J. Lubbers kreeg de leiding als directeur. Maar het zat niet mee. In 1929 begonnen in Amerika de problemen, die later bekend werden als de ‘crisisjaren’. Al snel bleek ook dat de productie van de bouten meer precisie vergde dan aan de lopende band kon worden bereikt. Dus stapte het bedrijf over op de productie van speciale schroefbouten en exemplaren voor de waterbouw. Dat werd een succes.

Constructiewerk
Eenmaal bouten leverend kwam de vraag of Hollandia ook het bijbehorend constructiewerk kon leveren. Dat deed de boutenfabriek maar al te graag. Dit constructiewerk ging pas echt goed draaien toen de reparatiewerkplaats van De Amsterdamse Ballastmaatschappij in IJmuiden moest wijken voor de aanleg van een nieuw sluizencomplex. De president-commissaris van Hollandia, A.F. de Vilder, was directeur van deze maatschappij. Hij regelde dat de machines en het werk werden overgenomen door Hollandia. Zo groeide het bedrijf meer in het constructiewerk. Al snel werd ook voor anderen gewerkt. Bij het jubileum in 1953 werd opgemerkt “wij maken alles wat naar ijzer en staal ruikt”. Dat klopte, want in 1935 was het bedrijf bijvoorbeeld begonnen met het bouwen van (beweegbare) bruggen. Deze slechte tijden werden voor Hollandia tijden van welvaart! In 1940 kreeg de boutenfabriek een nieuwe naam: NV ‘Hollandia’ Constructiewerkplaats en Machinefabriek.

Oorlogsproblemen
In de oorlogsperiode werkten ook bij Hollandia mensen die erg op de hand van de Duitsers waren. Dat leidde tot problemen. Zo erg, dat Lubbers werd opgepakt en gevangen gezet. Zijn commissarissen stonden als een blok achter hem. Zij kregen Lubbers vrij, mits een in de ogen van de Duitsers acceptabele nieuwe directeur werd aangesteld. Dat gebeurde en zo kwam hij in december vrij, maar hij mocht niet meer functioneren als directeur. In juli 1942 werd Lubbers weer gevangen gezet, nu als gijzelaar. Protest van de commissarissen hielp deze keer niets. Eind 1942 kwam hij weliswaar vrij. Pas na de bevrijding trad hij weer aan als directeur, Hij trof toen een vrijwel compleet bedrijf met weinig schade aan, maar wel waren de oorlogsjaren sterk verliesgevend geweest. Gelukkig was er nu volop werk aan de winkel.

De Algerabrug werd op 13 december 1957 vanaf het Hollandia-terrein naar zijn plaats gevaren

Uitbreidingen en veranderingen
Het bedrijf groeide verder uit en het terrein werd te klein. Daarom werd een platgebombardeerde papierfabriek in Keizersveer overgenomen. Latere uitbreidingen werden onder meer gerealiseerd door de overname van Kloos, Bailey en Grimbergen en de overname van en verhuizing naar het complex van Van der Giessen – de Noord. Ook in de leiding veranderde er heel wat. In 1955 werd P.J. Lubbers eigenaar van Hollandia. Op 16 april 1956 kwam zijn zoon R.M. Lubbers in het bedrijf. Na het overlijden van P.J. in november 1963 werd R.M. benoemd tot directeur. In 1991 droeg hij zijn taken over aan een nieuwe directie en sinds april 2007 is zijn zoon S.P. Lubbers algemeen directeur.

London Eye is wat je noemt een blikvanger. Niet alleen de Londenaren zijn er trots op, maar zeker ook wij Krimpenaren.

Een keur aan bekende werken
Het bedrijf werd steeds meer betrokken bij complexere opdrachten. Het begon met het bouwen van onze Algerabrug. Maar er volgde meer opdrachten, zoals diverse delen van de Deltawerken, het beeld van Gabo voor de Bijenkorf, de Maeslantkering, de Van Brienenoordbrug en de productiehal voor Van der Giessende Noord. En in het buitenland het London Eye’, de Swiss Re Tower’ en de Samuel Beckett Bridge’. Kortom, Hollandia is een oud, maar vooral eerbiedwaardig bedrijf.